Vaststelling. Vrijdag verklaarde Remco Evenepoel: „Als ik de Ronde van Lombardije nog win, is dit mijn beste seizoen ooit.” Daarna werd hij vierde. De voorwaarde is niet vervuld. Ik noteer.
Ik lees de zin zoals men een artikel van het reglement leest. Er staat een „als” in. Een „als” is bij mij een opschortende voorwaarde. De voorwaarde is niet ingetreden. De zin blijft dus in behandeling, als een dossier zonder stempel op mijn bureau op het gemeentehuis.
Ten eerste. De punten. Voor de koers had hij 3.136 ProCyclingStats-punten, zijn hoogste totaal. Een zege had hem op 3.411 gebracht. Zijn vierde plaats zet hem op 3.256. Het totaal stijgt. De rangschikking voorziet geen spijt, ze voorziet punten.
Ten tweede. Het palmares van het jaar. De Amstel Gold Race, de Clasica San Sebastian, de GP Québec, de wereldtitel tijdrijden, de Europese titel op de weg. Twee ritten in de Tour de France en de tweede plaats in het algemeen klassement achter Tadej Pogacar. Een vierde zege in San Sebastian, alleen recordhouder. De allereerste renner die alle kampioenschappen heeft afgevinkt. Ik klasseer elke lijn in haar kolom. De kolommen zijn vol.
Ten derde. Wat ontbreekt, volgens HLN: geen Monument, geen grote ronde, geen wereldtitel op de weg. Ik stel drie lege vakjes vast. Ik stel ook vast dat hij zonder aarzelen de drie grote rondes verkiest boven de vijf Monumenten. Hij weet dus welke vakjes hij wil invullen.
Oordeel over de koers: vierde, geklasseerd, binnen de tijd. Conform.
Over het beste seizoen spreek ik geen oordeel uit. Het reglement meet geen seizoenen. Het meet verschillen, en dat verschil moet hij zelf becijferen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
