De zin van Lotte Kopecky kwam er nog voor de koers: « Veel stopborden, veel verkeerslichten en een slecht wegdek », zo bracht Sporza haar woorden over het trainen in Canada.
De rest van de delegatie bevestigde het. Na de verkenning van de 39,2 kilometer van de tijdrit kwamen de Belgen terug met dezelfde opmerking. « Het ligt erbarmelijk slecht », zei Klaas Lodewyck aan Sporza. Volgens hem rijdt het stuk over het Formule 1-circuit zonder problemen, en de rest een pak minder.
Voilà. Ik leg al jaren aan de toog uit dat er aan de uitgang van Oudenaarde een rood licht staat en dat de profs dat niet hebben. Ze kijken me dan vriendelijk aan, zoals je kijkt naar iemand die over zijn rugzak begint. En nu blijkt dat profs trainen met stopborden, met lichten en met een wegdek dat schudt. Ik zeg niet dat ik dezelfde tijd rijd. Ik zeg dat we eindelijk dezelfde kolom hebben: het licht, de weg, de rugzak die ik draag en zij niet. Trek de rugzak af, laat de lichten aan beide kanten staan, en dan praten we verder. Mijn segment van de zondag ligt op een weg die vorige zomer heraangelegd is, en dat voelde ik in de benen nog voor ik het op de teller zag.
Hij heeft niets aan te merken op het kaartwerk van de Belgische staf, die de slechtste plekken van het parcours genoteerd heeft om de renners te verwittigen. Hij heeft ook zijn kaart in het hoofd, zegt hij, alleen past die in drie woorden en eindigt ze altijd in hetzelfde café.
De tijdrit bij de vrouwen staat om 15 uur Belgische tijd op het programma, die bij de mannen om 18u45. De wegritten volgen daarna: 180,4 kilometer voor de vrouwen op 26 september en 273,7 kilometer voor de mannen op 27 september.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
