Enkele minuten na de aankomst degradeerde de jury van de commissarissen Marie Schreiber naar de tweede plaats wegens een onregelmatige sprint. Ze was als eerste over de streep gekomen, in de sprint voor Lucinda Brand. Volgens Sporza week ze in de sprint een beetje af van haar lijn, en die afwijking was te groot om te dulden. De titel ging naar Brand, 37 jaar, tweevoudig wereldkampioene. Schreiber krijgt zilver, Ceylin del Carmen Alvarado brons.
Dat is vooraan. Vooraan weet ik het niet. Ik ben er nooit geweest, niet in een sprint en niet in een zaal waar ze naar een sprint kijken.
Ikzelf kijk naar de rest van de uitslag. Julie Brouwers, zeventiende. Alicia Franck, twintigste. Sterre Vervloet, vierentwintigste. Ik heb ze gezocht. Ik kijk zo naar Sporza, op zoek naar wie achteraan rijdt.
In het veldrijden is er geen gruppetto, geen bureau, geen tijdslimiet om als groep uit te rekenen. Iedereen rijdt zijn ronde, en de volgende, en komt binnen. Maar achteraan is het hetzelfde vak: je komt aan, je geeft de fiets af, je zoekt een bidon, en aan de meet kijkt niemand naar je. Mij reikten ze op la course een bidon aan bij de volgwagen als het podium al stond. Honderdentwaalfde. Binnen de tijd.
Zeventiende op een EK, Rik. Ik heb het segment van niets dat daarop lijkt.
Een sprint wordt vooraan beslist en kan na de streep nog veranderen, een paar minuten later. Een uitslag verandert niet op de zeventiende plaats. Daarom hou ik ervan.
Zelf neem ik mijn tas koffie als het podium is afgebroken, zoals altijd. Vooraan weet ik het niet.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.







