Red Bull-BORA-hansgrohe opent een veldrijstructuur. Vier jonge renners, een manager, Sven Vanthourenhout, voormalig bondscoach, en een filosofie: ontwikkeling, niet meteen resultaten. Ik las het in de DH, op de werkbank, tussen een cassette vol zand en een tas koude koffie.
Vanthourenhout zei: “Wij willen daarentegen de meest gunstige context bieden voor het ontstaan en de vorming van talent.” De meest gunstige context. Bij mij heet dat bandenspanning. Een veldrijband pomp je te hard op, hij botst op de wortel. Te zacht, hij ligt om in de bocht. De context, dat is een tiende bar, ça va?
Hij zegt ook dat hij anderhalf jaar geleden een lange discussie had met Ralph Denk, de baas van de ploeg, over de noodzaak van een offroadwerking. Een lange discussie. Bij ons is de offroadwerking van de club beslist in twee zinnen op een parking, in november, omdat het stortregende en de tuinslang al buiten lag.
En dat is mijn enige vraag, hè. Een veldrijwerking is in de eerste plaats een plek waar je spoelt. De modder leest geen communiqués. Ze kruipt in het trapstel, ze droogt in de schoenplaatjes, en maandag zit ze er nog. Het project, goed. Maar de tuinslang, op welke hoogte hangt die in de bus?
Vanthourenhout zegt nog dat het niet alleen een opstap naar de weg is, dat het de ploeg ook aantrekkelijk moet maken voor andere renners. Goed. Wat een renner gelukkig maakt, is een propere fiets bij de start van de tweede ronde. Een propere fiets, dat is al de halve koers.
Het communiqué vermeldt de tuinslang niet. Ik noteer de afwezigheid.
Ik ga het koppelstuk van de mijne nakijken. Hij lekt sinds Koksijde.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.







