Puck Pieterse zette een kort filmpje op Instagram en ik heb het helemaal bekeken, wat bij mij betekent tot het einde, daar waar normaal niemand meer kijkt. Ze fietst achterwaarts, zittend op het stuur, de helm achterstevoren, de bril achterstevoren, en ze zette er één woord bij: “Andersom”. Er staat muziek van GTA onder, ik ken het spel niet, mijn achterneefje zei dat het dat was.
Wat de televisie het hele jaar toont, is de voorkant. Het gezicht, de opgestoken armen, de streep. En nu heeft een renster voor één keer alles omgedraaid, de fiets, de helm, de bril, en ze zei het in één woord. De koers in de andere richting, in de mijne dan. Twee en een half seizoen lang is dat het enige zicht geweest dat ik op la course heb gehad, de koers pardon: de ruggen, de wagen van de ploegleider, de gast die terugkomt met acht bidons in zijn trui. Vooraan weet ik het niet. Achteraan kan ik het u zeggen: het is rustiger dan u denkt.
Demi Vollering lachte mee in de reacties. Dat is goed. Tussen rensters, in november, als het podium al lang is afgebroken, lacht men. Bij ons lachten we ook in het café, een tas koffie voor ons, als niemand meer filmde.
Nu zit ze in Spanje, ze bereidt het veldrijden voor, na een lang seizoen op de mountainbike en op de weg. Haar rentree ligt nog niet vast. Aan WielerFlits zei ze: “Ik start gewoon wanneer ik denk dat ik er klaar voor ben.” Ik vind dat juist. Ik wist altijd wanneer ik begon, de ploegleider zei het me de avond voordien, en ik vroeg niets.
Achterwaarts fietsen komt in geen enkele uitslag voor. Ik noteer dat het u bevalt.
Ze komt terug als ze klaar is, in de goede richting. Zondag, met de wagen van de club, kijk ik iets langer in de achteruitkijkspiegel dan anders.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.







