Thibau Nys is Europees kampioen, in Zeddam, twee jaar na Pontevedra. Halfweg de wedstrijd reed hij weg met Joran Wyseure, ze hadden Kevin Kuhn gelost, die hen eerst had vergezeld, en in de laatste ronde reed hij alleen vooraan. Wyseure werd tweede op 7 seconden. Dat is het voorste deel van de koers, en het is normaal dat men daarnaar kijkt.
Vooraan weet ik het niet. Achteraan kan ik het u zeggen: waar ik mijn ogen had. Bij de sprint om de derde plaats. Niels Vandeputte won hem, op 19 seconden. Een sprint in het veld voor een trede op het podium, als de zege al weg is, daar kijkt bijna niemand naar, en daar zegt de koers het openhartigst waar het op staat, pardon, la course.
Want die sprint, daar vraagt niemand u om. De titel is vergeven. Er blijft een trede over, en iemand die ze toch wil. De Nederlander Joris Nieuwenhuis werd vierde. Daar zeg ik niet meer over, vierde is een plaats, ik heb ze in gedachten al vaak ingenomen.
Nys zei na de koers dat Wyseure het moest hebben van „een heel hoog tempo” en dat hijzelf „een ander plan in gedachten” had. Twee plannen vooraan, dat is luxe. Bij ons, achteraan, was er maar één plan: aankomen. En het plan van wie sprint voor de derde plaats is vaak ook dat, met een trede aan het eind.
Een derde plaats wordt exact zoals een eerste geklasseerd. Ik noteer hetzelfde uur, op dezelfde plaats.
Zondagavond heb ik in de keuken in Ronse een tas koffie genomen. Ik dacht nog aan die sprint. Honderdentwaalfde in de Ronde, ik, binnen de tijd. Er was geen trede voor, maar ik heb toch gesprint.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RTBF Sport.





