Ide Schelling heeft de aankondiging op Instagram gedaan, en dat is zijn manier: hij komt terug, na een stop op zijn 27e, na het gravel in de Verenigde Staten met RNRNYC RACING, na de frames die hij zelf is beginnen bouwen. In 2027 wordt hij tandempiloot. Hij schreef dat hij „niet kan wachten om te beginnen”, en ik geloof hem, de eerste keer dat je weer een rugnummer opspeldt, kan je niet wachten.
Ik heb, zoals altijd, achteraan gekeken. Op een tandem zit achteraan Tristan Bangma. Negenentwintig jaar, acht gouden medailles op de Paralympische Spelen, op de baan en op de weg. Acht. Wat ik wil zeggen: voor één keer is de plaats achteraan die van het palmares. Dat is mij nooit overkomen. Bij ons zaten achteraan de bidons, de volgwagen en ik, honderdentwaalfde in de Ronde, binnen de tijd, ga maar kijken.
Op een tandem trapt degene achteraan evenveel als degene vooraan, en de camera filmt het stuur. Ik ken dat. Twee seizoenen en een half heb ik achter mensen gereden die gefilmd werden, en dat was het plan. Hier houdt de piloot het stuur vast, en degene die acht keer goud heeft gewonnen zit waar niemand kijkt. Vooraan weet ik het niet. Achteraan kan ik het u zeggen: het is een goede plaats als je weet wat je er doet.
En dan de bidon. Wie geeft hem op een tandem aan wie? Er is geen wagen tussen, geen knecht die terugzakt, alleen een rug en een arm. Een bidon, die moet je verdienen, ook op vijftig centimeter.
Rik, ik heb ooit achteraan op een tandem gezeten. Ik had de bidon ook niet.
Als hij niet op de tandem zit, rijdt Schelling een selectief gravelprogramma als „privateer”, met de steun van een aantal sponsors. Ik rijd zondag de wagen van de club van Ronse, en in het café, als het podium is afgebroken, vertel ik de jongens van de club dat er een fiets bestaat waarop degene achteraan acht medailles heeft.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.





