Vanavond begint het weer in het Kuipke. De Zesdaagse van Gent, voor de 85e keer, op een piste van 166 meter, en zes dagen lang draaien de baanrenners daarin rond. Ik kijk ernaar op televisie, thuis in Ronse, een tas koffie naast me, en ik doe wat ik altijd doe: ik zoek naar wie achteraan zit.
Op de weg is achteraan het gruppetto. Ze zeggen gruppetto, maar het is een bureau, met iemand die de klok heeft en iemand die de afdaling kent. Op de piste is er geen afdaling en geen bureau. Achteraan is gewoon een ronde achterstand, dan twee. Op 166 meter zit je tegelijk voorop en achteraan, naargelang het moment waarop de camera voorbijkomt. Dat bevalt me. Het is de enige koers waar wie gelost is om de zoveel seconden toch weer in beeld komt.
Renaat Schotte zegt bij Sporza dat je kunt aanwijzen welke koppels kunnen winnen, maar dat de winnaar tijdens de koers wordt bepaald. Vooraan weet ik het niet. Achteraan kan ik het u zeggen: je wint daar nooit alleen, dat staat in de naam van het koppel, we zijn met twee. Mark Cavendish won in Gent in 2016, met Bradley Wiggins. Met Iljo Keisse heeft hij er nooit gewonnen. Men onthoudt de naam die wint, en ik onthoud vooral dat er een tweede nodig is op de streep, iemand die jou de koers in lanceert en dan terug boven op de piste gaat rondtollen. Een wissel, die moet je verdienen, zoals een bidon.
Schotte zegt ook dat het tegelijk topsport, entertainment en een commercieel evenement is, en dat dat commerciële luik nodig is om te blijven bestaan. Bij ons stonden er kozijnen op het shirt, het zwaarste tenue van het peloton. Ik begrijp heel goed wat hij bedoelt.
Zes dagen zonder derailleur, Rik. Ik zou geen avond volhouden.
Er zijn nog enkele tickets. Ik heb er geen genomen. Ik wacht tot het einde van de laatste avond, als de piste leeg is, om tegen mezelf te zeggen dat la course ook in het rond draait, en dat dat niet erg is.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.







