Vaststelling. Donderdag publiceert Pieter Valley, content creator met meer dan 760.000 volgers op Instagram, een video. Daarin bootst hij een fietser na die een andere fietser op overdreven wijze voorbijrijdt, met op de achtergrond een commentaar over Tadej Pogacar. Onder de video schrijft hij: “Mathieu van der Poel, waar ben je?” Mathieu van der Poel, renner van Alpecin-Premier Tech, vraagt: “Wanneer sprintje?” Pieter Valley aanvaardt met een emoji van een handdruk.
Ik herlees het gesprek zoals ik een inschrijvingsblad herlees.
Ten eerste, de uitnodiging. Ze is openbaar en op naam. Conform.
Ten tweede, het antwoord. Eén vraag, over de datum. Het is de enige redelijke vraag. Ik noteer ze met enige achting.
Ten derde, de aanvaarding. Een handdruk in beeld. In mijn map draagt een inschrijving een handtekening. Ik heb geen vakje voor een emoji. Ik aanvaard hem voorlopig.
Ten vierde, wat ontbreekt. De plaats. Het uur. De afstand. De ligging van de streep. Zonder streep weet niemand waar de armen omhoog moeten, en de armen komen na de streep.
Wat het voorbijsteken in de video betreft: het is overdreven. Overdreven is geen categorie. Ik sanctioneer geen manier van voorbijrijden, ik klasseer de aankomstvolgorde.
“Ik heb al negen uur twintig in Lasne voorgesteld. Ze heeft het niet genoteerd.”
Uitspraak: in afwachting. Ik noteer. Ik geef geen commentaar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.






