Roglič heeft een jaar getekend bij NSN Cycling. Eén jaar. Ik teken ook voor een jaar, elke november: het lidgeld van de club, betaald aan de toog na de sortie, die van negen uur waar ik om negen uur twintig aankom. Niemand heeft ooit een aankondigingsvideo van mij gemaakt.
Hij had volk aan de deur. Pinarello-Q36.5, Tudor en Lotto-Intermarché toonden interesse, maar er kwam geen akkoord. Hij koos NSN, de ploeg waarvan Andrés Iniesta medeeigenaar is en die al Carapaz, Van Eetvelt, Buitrago en Asgreen had binnengehaald. Dertig renners, de laatste plaats voor hem. Bij ons is de laatste plaats de stoel bij de deur van het café. Die is altijd voor mij.
Ik heb het segment van de Redoute, ik zeg het erbij omdat Luik-Bastenaken-Luik op zijn palmares staat, naast vier keer de Vuelta, een Giro en achttien ritten in grote rondes. Op de Redoute heb ik mijn tijd, met de rugzak, met die kerel die voor me zigzagde. Ik ga die niet naast zijn palmares leggen. Er zijn kolommen die je niet bij elkaar kunt optellen.
Een jaar is een seizoen. Een seizoen telt men in bidons, niet in maanden.
Volgens Sporza moet hij de kopman zijn, of een van de kopmannen, in de grote rondes. Volgens HLN kan hij een „laatste dans” beleven in de Tour de France, als hij geselecteerd wordt. Wat ik mooi vind, is zijn zin bij de RTBF: „Ik heb altijd van uitdagingen gehouden […] Daarom ben ik hier: om ze samen aan te gaan en te zien wat de toekomst ons brengt.” Samen, ja. Dat zeg ik ook tegen de penningmeester als ik hem de briefjes overhandig. Het is koud, maar de sortie van zondag vertrekt toch. Aan de toog hebben we tot de middag gediscussieerd over wie bij ons kopman wordt in 2027. Niemand wilde het.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.






