De Tour komt in 2027 terug naar Groot-Brittannië, voor het eerst sinds 2014, en hij stelt zijn ploegen voor in het kasteel van Edinburgh, op woensdag 30 juni, twee dagen voor het vertrek. Je zult moeten betalen om binnen te mogen, vanaf 27 £, en dat gebeurde niet meer sinds Leeds in 2014. Er komen doedelzakken, trommels, dansers uit de Highlands, muziek speciaal voor de gelegenheid geschreven. Dat is goed, vooraan zet men wat lawaai maakt.
Wat ik bekijk in een voorstelling, is de volgorde. Ze komen ploeg per ploeg op het podium, de kopman vooraan, hij zegt drie woorden in de micro, en achter hem staat er altijd een kerel aan het eind van de rij, die op de foto glimlacht en die ze bij de montage wegknippen. Die kerel weet al waar hij binnen drie dagen zal rijden. Bij ons, op onze eigen voorstelling, stond ik helemaal aan het eind, in de trui van de chassis, de zwaarste van het peloton, en de speaker las mijn naam voor zoals je een adres voorleest.
Na de voorstelling komt de koers. Edinburgh op vrijdag 2 juli tot in Carlisle, dan Keswick-Liverpool, dan Welshpool-Cardiff, volledig in Wales. Drie dagen in drie landen van hetzelfde koninkrijk. Achteraan zal er, zoals overal, een bureau zijn, iemand met het percentage, iemand met het uurwerk. Het bureau staat niet op het podium van het kasteel. Ze zeggen gruppetto, maar het is een bureau, en een bureau heeft geen doedelzakken nodig.
De Tour de France Femmes avec Zwift vertrekt ook daar, met een aparte voorstelling, waarvan we de details in de komende maanden krijgen. Ik ga daar ook naar het eind van de rij kijken, dat is bij iedereen dezelfde plek.
De laatste van de rij komt binnen de tijd aan. Ik noteer het.
Als ik naar Edinburgh ging, bleef ik voor de afbraak. Als het podium leeg is en iemand de hekken opplooit, blijft er altijd ergens een tas koffie over. Vooraan weet ik het niet. Achteraan kan ik het u zeggen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Cyclingnews.
