Iván Ramiro Sosa is terug in de WorldTour. EF Education-EasyPost haalt hem in 2027 binnen. Ik las het maandagochtend, met een tas koffie in de hand, nog in mijn fietsbroek omdat ik na de rit van de dag ervoor de moed niet had gehad om me om te kleden.
Wat me deed stilstaan, was de uitspraak van Jonathan Vaughters, de baas van de ploeg, bij WielerFlits: „Hij is slim genoeg om in een sterke kopgroep terecht te komen, en vervolgens sterk genoeg om de finale te halen. Dat hebben we hem twee keer zien doen in de voorbije Vuelta a España.”
Twee keer. Ik zoek die goede groep al jaren, elke zondag, aan het vertrek op het dorpsplein van Lasne. De rit vertrekt om negen uur twintig. Om negen uur tweeëntwintig gaat er altijd een groepje van vier weg in de helling van Overijse, en ik zit altijd in de groep erachter. Ik kijk naar mijn teller, ik zeg dat ik voor mijn plezier rijd, en het groepje van vier is al aan het kruispunt.
Trek de rugzak af, trek het café af dat ik voor vertrek dronk, trek het rode licht af dat op rood springt precies wanneer zij op groen rijden. Er blijft één feit over: ik ben niet slim genoeg om in de goede groep terecht te komen. En als ik er bij toeval toch in zit, ben ik niet sterk genoeg om met hen tot aan het café te geraken.
Sosa zei zelf: „Het motiveert me enorm om terug te keren naar de WorldTour, wetende dat ik kan rekenen op de steun van het team en dat we samen kunnen groeien en koersen kunnen winnen.” De steun van het team, die ken ik: dat is de maat van de club die boven op me wacht en doet alsof hij zijn zadel bijstelt.
De groep erachter is ook een groep, Xavier. Die komt ook aan.
Hij komt aan, ja. Zondag reed ik zeven minuten na het groepje van vier binnen, en ze hadden al besteld. In het café heb ik mijn rondje betaald bij aankomst, zodat niemand erover begon.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.
