De Alpe d’Huez, ik heb het segment. Juli, drie jaar geleden, met de club, de rugzak en een tas koffie onderaan die ik in mijn tijd heb meegeteld, want ik ben eerlijk. Een uur achtendertig. Er zijn eenentwintig haarspeldbochten en ik heb er tweeëntwintig geteld, de laatste was een parking.
Richard Carapaz heeft daar boven gewonnen deze zomer, in de Tour, na Orcières-Merlette. Hij eindigde met de trui van beste klimmer. Vrijdag maakte NSN Cycling bekend dat hij voor twee seizoenen bij hen tekent. Hij verlaat EF Education. Hij zei dat het een ongelooflijke kans was om een van de leiders van de ploeg te zijn.
Laten we de kolom maken. Trek de rugzak af: zes minuten, ik heb hem gewogen. Trek het café onderaan af: vier minuten. Trek de Nederlandse kerel af die zigzagde in de zevende bocht: twee. Trek de wind af, die ik in beide richtingen heb gehad, zelfs bergop, vraag me niet hoe. Ik kom uit op een uur vijfentwintig. Er blijft een uur vijfentwintig over. Er blijft hij over, er blijf ik over, en tussen ons staan de Giro van 2019, Tokio, tien ritten in de grote rondes. Ik verlies. Ruim. Dat is de kolom.
Wat me geruststelt, is het woord leider. Ik ben ook een van de leiders, bij de club. We zijn met vier die zeggen dat we de rit van negen uur leiden, die om negen uur twintig vertrekt. Niemand heeft ooit een persbericht gemaakt.
Een van de leiders, Xavier, dat is al beter dan de volgwagen. Ik ben nooit een van wat dan ook geweest.
Aan de toog hebben we tot de middag gediscussieerd over de vraag of een parking als bocht telt. Carapaz heeft twee seizoenen voor zich bij een nieuwe ploeg. Ik zondag, met dezelfde rugzak.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
