Ze hebben de trap verbreed. Zeddam, 99 treden, gerenoveerd voor het EK van zondag, verbreed „om aan de UCI-normen te kunnen voldoen”, zei Erwin Vervecken aan de DH. Hij heeft het parcours getekend. De rest is klassiek, vrij snel, en de trap ligt in het midden van een omloop van 2,97 km.
Ik las dat in de camionette, op de parking van een cross, de tuinslang nog tussen mijn voeten. En ik stelde me de enige nuttige vraag. Een trap, wat is dat voor een fiets? Voor de besten een dertigtal seconden inspanning, volgens Vervecken. Inspanning voor wie? Niet voor de ketting, hè.
Wat werkt, is de schoen. De spikes. Een trap in een cross, die loop je, die rijd je niet. En wat je onder je spikes de trap op neemt, neem je ook mee terug naar de pedalen. Dan wil je propere spikes, hè, en iemand die ze tussen twee passages heeft afgespoeld.
Thibau Nys zegt dat je „de koers kunt verliezen als je daar een kleine fout maakt”, maar dat hij niet gelooft dat de beslissing daar valt. Hij voegde eraan toe dat hij zich „natuurlijk” kan vergissen. Een kleine fout, bij mij, is een schoenplaatje dat niet goed vastzit. Een kwartslag. Je ziet het niet, je voelt het bij de vijfde trede.
We hebben de fiets altijd de trappen opgedragen. Wat we nooit wisten, is wie erachter kuiste.
Ik wel. Ik ben dat. Vanavond draai ik alle schoenplaatjes van de club aan, een kwartslag elk. En de schoenen gaan onder de slang vóór de fietsen, ça va?
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.







