België eindigde voor Nederland op het EK veldrijden, in Zeddam. Podium bij de elitemannen volledig Belgisch. Joris Nieuwenhuis zat vlak bij een medaille. Ik heb dat in de bestelwagen gehoord, de tuinslang opgerold op de passagiersstoel.
Daarna las ik bondscoach Gerben de Knegt in WielerFlits. „Joris was onze uitgesproken man, maar op voorhand zagen we hem niet als topkandidaat voor de titel. Het podium was wel het doel en dat zat er ook lang in. Wat me extra blij maakt is dat de andere jongens, zoals Ryan Kamp en Mees Hendrikx, hem in het zadel hebben geholpen en gehouden.” Dat zei hij.
In het zadel gehouden. Ik hoor een zadel, hè. Ik weet dat het een uitdrukking is. Maar als ze me dat in de werkplaats zeggen, denk ik aan de zadelpenklem, het aanhaalmoment, het zadel dat een centimeter zakt op tien ronden. Bij ons is iemand in het zadel houden een momentsleutel. Bij hen zijn het twee ploegmaats. Allebei werkt het.
De rest zei hij zonder omweg: dat is niet de medaillespiegel van een WK, op een EK hebben ze het vaker moeilijk, er waren de omstandigheden en de omloop. De omstandigheden en de omloop. Hij zegt niet welke. Ik was er niet bij, ik ga niet raden. Ik stel gewoon mijn vraag: met welke bandenspanning? Maar hij is „zeker niet ontevreden”. Ça va.
Twee knechten rond één man, die zie je nooit op televisie. Ik had ze gefilmd.
Mijn diagnose past in één onderdeel: een goede ploegmaat is een goed aangedraaide zadelpenklem. Je ziet hem niet, en de dag dat hij loslaat, voel je het meteen.
Ik ga de zadelpennen van de club eens natrekken. Alle. Ook die niet bewegen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.





