De Zesdaagse van Gent begint vanavond in het Kuipke. Zes dagen. Mijn rit duurt drie uur, koffie inbegrepen, en op maandag vertel ik nog altijd over de helling van Overijse alsof het een veldtocht was.
Ik heb het programma van de eerste avond op de gsm geopend, in de garage, tussen de regenfiets en die van februari. Eerst de ploegkoers, enkele minuten nadat de live-uitzending van Sporza begint. Dan de puntenkoers, de afvalling, een tijdrit over één ronde, de scratch, een tijdrit over 500 meter en de derny. Het koppel dat na de eerste dag aan de leiding staat, is bekend rond 00.30 uur. Om 00.30 uur slaap ik al twee uur. Een man van negen uur twintig doet geen middernacht.
Ik heb mijn segment gezocht. Ik heb er geen. Op een baan is er geen rood licht in Oudenaarde, geen tractor, geen kerel die voor me zigzagt. Geen wind tegen in beide richtingen ook: er is helemaal geen wind. Het is er niet om te vriezen. Al mijn aftrekposten vallen weg. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik niets heb om af te trekken, en dat zit me niet lekker.
Blijft de rugzak. Ik heb ernaar gekeken, aan zijn haak. Met een rugzak rijd je het Kuipke niet rond, denk ik. Dus zelfs dat heb ik niet.
Het voorlopige klassement telt twaalf koppels, van Van den Bossche/De Vylder bovenaan tot Hoppezak/Heijnen helemaal onderaan. Dat ken ik: dat is de lijst op het plein van Lasne om negen uur twintig, voor iemand wegspringt. Wie bovenaan staat, zegt nog niets over wie als eerste aan de koffie zit.
Een baan, geen modder, geen tuinslang. Zes dagen zonder ontvetten. Ik begrijp dit vak niet, hè.
En tussen de wedstrijden door geeft Garry Hagger een spektakel. Mijn rit heeft nog nooit een spektakel gehad tussen twee hellingen. Aan de toog hebben we er zondag over gediscussieerd tot de middag.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.






