Zondag is Mathieu van der Poel in Spanje, aan de Costa Blanca, ingehaald door een kleine groep amateurs. Hij versnelde. Eén renner volgde: Marc Naveira, Spanjaard, wielercoach, de sterkste van de groep. Dronebeelden van Tour Pics tonen hen alleen vooraan in La Fustera, 4 kilometer aan ongeveer 5 %. Naveira reed naar boven in 9 minuten 6, aan 26,2 km/u gemiddeld, een persoonlijk record. Het Strava-record van de klim, 7 minuten 3, staat op naam van Mathieu.
Op Instagram, onder de video, reageerde Mathieu: “Ik kan het niet laten”. Ik ken die zin. Ik zeg hem elke zondag.
’s Ochtends, om negen uur twintig, op het plein van Lasne, beloof ik iedereen een rustige rit. Herstel. We praten, we kijken naar de koeien. En dan steekt er in Overijse een kerel in de volledige outfit van een profploeg me voorbij in de helling, en ik weet niet meer wat zeggen. Ik denk niet na. Ik hang in zijn wiel. Ik kijk naar mijn teller, voor het plezier.
Ik heb La Fustera niet. Ik heb nog nooit aan de Costa Blanca gereden. Maar ik heb het segment van Overijse, met de rugzak. En op dat segment heb ik een kolom aftrekposten: de rugzak, de wind tegen in beide richtingen, de tractor die ik een minuut lang met u heb aangesproken. Trek dat allemaal af, en er blijft altijd één ding over: de kerel die me voorbijstak, was eerder boven dan ik. Mathieu heeft dat probleem niet. Dat is het enige verschil dat telt, en het is groot.
Wat me raakt, is Naveira. Hij bleef in het wiel van de kampioen en schreef op Instagram dat het de mooiste fietservaring van zijn leven was. Mijn mooiste is de dag dat de kerel in de profoutfit een lekke band kreeg en ik op hem wachtte. Wachten telt.
Je hebt op hem gewacht omdat je geen benen meer had om weer te vertrekken, hè. Ik heb je aan de toog gezien.
Ze overdrijft. Aan de toog hebben we tot de middag gediscussieerd, en niemand heeft een rustige rit beloofd voor volgende zondag.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.







