Het zinnetje ging bijna verloren tussen zijn mening over het asfalt. « Het is ook jammer dat we op sommige plaatsen maar één rijstrook hadden, maar een halve baan. Ook dat maakte het parcours gevaarlijker », zei Stefan Bissegger aan DirectVelo. Over datzelfde parcours zei hij ook dat « de wegen hier echt verrot zijn, dat klopt hard door op de tijdritfiets ».
Een tijdrit bekijk je van bovenaf, van de motor en van het tijdenbord. Die halve baan zie je niet op het scherm: dat is een witte lijn en een kegel, en je merkt ze alleen als iemand er achteraf over praat.
Een halve baan, dat is alles wat ik ooit gekend heb. In de clubwagen heb je de witte lijn links en een gracht rechts, en dan leer je heel snel op welke hoogte je een bidon aangeeft als er geen plaats is om ernaast te gaan rijden. Vooraan hebben ze een klok en een bord. Achteraan hebben we altijd de halve baan gehad, en dat heeft nooit iemand in een micro gezegd, want er werd geen micro aangereikt. Nu zegt er een kerel het wel, en ik vind dat heel goed dat hij het zegt.
Bissegger rijdt normaal voor Decathlon CMA CGM. Hij moet opnieuw een rugnummer opspelden voor de gemengde aflossing, minder dan achtenveertig uur na de individuele tijdrit, met een Zwitserse selectie die bij de grote favorieten voor de titel wordt gerekend. « Het zal anders zijn, het zal me beter passen denk ik en we zijn ambitieus », zei hij aan DirectVelo.
Een aflossing, dat is een bureau dat rechtstaat: er is er een die vertrekt, er is er een die wacht, en die wacht heeft het slechtste moment van de dag. La course, sorry, de koers, die wordt daar even hard gereden als op het tijdenbord. Ik ga dat bekijken in het café, als het podium van de tijdrit al afgebroken is en er nog twee tassen koffie op tafel staan.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DirectVelo.
