Marie Schreiber is Europees kampioene veldrijden. Ze versloeg Lucinda Brand in de sprint, zaterdag in Zeddam, en het is een sprint die mij aanspreekt: ze lanceerde hem van ver. Brand kwam weer naast haar. Ze reed er niet voorbij. Beiden dezelfde tijd, 51:37 in de onofficiële uitslag. Acht Europese titels op rij voor de Nederlandse vrouwen, en de reeks stopt hier, op een wiel dat er niet voorbij raakt.
Ik lanceer ook van ver. Elke zondag, op de laatste rechte lijn voor het plein van Lasne, ga ik aan het dorpsbord. Te vroeg, zeggen ze in de club. De kerel in het marineblauwe shirt komt altijd weer naast me. Hij rijdt nooit voorbij, want dan komen we aan het café en moet je remmen. Ik heb het segment van die sprint: tweeëntwintig seconden, rugzak inbegrepen. Trek de rugzak af en het bestelwagentje van de bakker dat rechts geparkeerd staat: dan praten we verder.
Wat me beviel, is de rest. Ze viel aan vanaf de eerste van de zeven ronden. Alleen Ceylin del Carmen Alvarado en Brand konden volgen. Als ik na één kilometer aanval, is dat omdat de rit om negen uur vertrekt en ik er om negen uur twintig ben.
Van ver vertrekken, goed. Maar met welke bandenspanning? Niemand zegt het.
Aan Belgische kant werd Julie Brouwers zeventiende. Bij de beloften pakte Giel Lejeune zilver en Viktor Vandenberghe brons, achter de Fransman Aubin Sparfel. Ik zeg niet dat ik veldrijd. Ik zeg dat we erover kunnen praten, over een sprint die van ver wordt gelanceerd. Aan de toog hebben we tot de middag gediscussieerd, de rechte lijn nagetekend op het tafelkleed.
Het klopt, we hebben het nagekeken: 7sur7.






