Vaststelling. Zaterdag 7 november, in Zeddam, rijden Lucinda Brand en Marie Schreiber zij aan zij over de lijn, na een lange rechte lijn bergop. Marie Schreiber heeft als eerste gesprint. Lucinda Brand is naast haar teruggekomen. Geen van beiden steekt de armen in de lucht. Ze weten niet wie er gewonnen heeft.
Ik noteer dit punt als eerste, want het bevalt me. Normaal controleer ik de volgorde van de handelingen: eerst de lijn, dan de armen. Hier is de lijn gepasseerd en de armen blijven beneden. Het is de eerste keer dat een sprint de uitslag afwacht voor hij zich verheugt. Het reglement voorziet geen vreugde, het voorziet een uitslag. Deze twee rensters hebben het gelezen.
Ten eerste. Marie Schreiber, uit Luxemburg, wordt eerst uitgeroepen tot winnares.
Ten tweede. Na een tijd herziet de jury de uitslag en zet haar terug naar de tweede plaats voor “een onregelmatigheid in de slotsprint”. Ik beoordeel de jury niet. Die heeft een reglement toegepast, zoals ik op zondag, met een dikkere map.
Ten derde. De trui van Europees kampioene gaat naar Lucinda Brand. Haar eerste Europese titel dateerde van 2021, in Wijster, in Nederland.
Lucinda Brand sprak nadien met Cyclingnews: “Ze startte iets eerder dan ik. Ik probeerde langs haar te gaan en kwam naast haar. En ja, de jury nam haar beslissing.” Ik herlees de zin. Ze bevat een sprint en een jury, in die volgorde. Conform.
Een rechte lijn bergop, en niemand steekt de armen in de lucht. Ik kijk vooral op welk tandwiel ze zaten, hè.
Ze zei ook, nog altijd aan Cyclingnews: “Het is weer een titel. Een beetje een vreemde titel, moet ik toegeven.” Vreemd is geen woord uit het reglement. Ik zet het apart, in de kolom waar ik noteer wat ik van de tijdslimieten vind. Die kolom is leeg. Ik open ze weinig.
Uitspraak: geklasseerd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Cyclingnews.






