Begin oktober verloor Giulio Ciccone in Šenčur de Europese titel op de weg van Remco Evenepoel. Drie millimeter. Tweede, de zilveren medaille. Anderhalve maand later kreeg hij in Italië, op het gala van ASD Circolo Sportivo Ortovero, een trofee met de naam „La Catena Incatricchiata”.
Ik las dat in de werkplaats, de gsm op de werkbank naast een tas koude koffie. Catena ken ik, dat is een ketting. Incatricchiata, volgens mijn werkplaatsitaliaans: in de knoop. Een prijs voor een ketting in de knoop, hè. Eindelijk iemand die een onderdeel bekroont.
De prijs werd in 2013 in het leven geroepen door Massimo Botti en Riccardo Magrini. Hij wil mensen doen glimlachen die na veel werk en offers pech hadden op het beslissende moment. Pech op het beslissende moment zie ik elke zondag op de parking: er zit altijd vet aan.
Ciccone zelf sprak tegen HLN met veel respect: „Remco was de sterkste renner”, zei hij, en hij voegde eraan toe dat de titel beslist werd met een verschil van 0,0028 seconden. Twee komma acht duizendsten. Ik heb niets voor ogen van die sprint, dus ik diagnosticeer niets. Ik stel alleen vast dat een millimeter bij mij de speling van een schoenplaatje is. Daar hebben we er drie van in de lade.
Intussen werd hij derde in de Ronde van Lombardije, en volgend seizoen verlaat hij Lidl-Trek voor Pinarello Q36.5. Nieuwe ploeg, nieuwe fiets. Een nieuwe ketting loopt niet in de knoop, goed. Maar met welke spanning?
Een ketting in de knoop, die hebben we allemaal ooit gehad. Niemand gaf ons daar een beker voor, maar we hadden wel het café.
Ik ga eens de ketting ontwarren van het kleine clubfietsje dat sinds september rondslingert. Zonder gala.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.






