De koers ging over 180,4 km, van Brossard naar Montréal, en werd gewonnen in 04:45:09. Na de aankomst bestrafte de jury twee rensters voor dezelfde reden: Demi Vollering en de Oostenrijkse Katharina Sadnik, wegens „het innemen van een niet-toegelaten positie of steunpunt op de fiets”. De exacte fout wordt niet gepreciseerd.
Het jury-verslag vermeldt geen enkele andere overtreding. Beide rensters krijgen exact hetzelfde pakket: 1000 Zwitserse frank, een gele kaart en 25 UCI-punten minder. Voor Vollering, 29 jaar, valt de sanctie op de dag zelf dat ze Katarzyna Niewiadoma in de sprint klopte, na een spectaculaire finale, om wereldkampioene te worden.
Mijn positie in de Kwaremont heeft nog nooit iemand bestraft. Nochtans heb ik, met de rugzak, posities die het reglement niet had voorzien: de kin op het stuur, de ellebogen naar buiten, en een hand aan de gsm om het segment te checken. In de kasseien voeg ik nog een houding toe die ik de tuinstoel noem: al het gewicht naar achter, de blik gericht op het café boven op de klim. Als de jury op zondag om negen uur twintig langskwam, zou de club in de problemen zitten. Aan het tarief van Montréal heb ik het berekend op de parking: dan verkopen we de vierde fiets uit de garage, en misschien de derde. Wat me troost, is dat het verslag de fout niet preciseert. Bij ons weet ook niemand precies wat men me verwijt, maar men verwijt het me toch, aan de toog. Ik zeg niet dat ik rijd als een wereldkampioene. Ik zeg dat we over de kwestie van de posities kunnen discussiëren. Aan de toog hebben we tot de middag onze ellebogen vergeleken.
Het reglement heeft in elk geval de verdienste van de symmetrie: dezelfde overtreding, dezelfde straf, voor de nieuwe wereldkampioene zoals voor Sadnik. Xavier vraagt al jaren dezelfde rechtvaardigheid aan zijn club, zonder jury of gele kaart, maar met een tas koffie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: WielerFlits.
