Vaststelling. Zes Belgische renners rijden samen het WK-parcours verkennen. Remco Evenepoel, Alec Segaert en Rune Herregodts zitten op hun tijdritfiets, de proef wordt zondag in Montreal gereden. Tiesj Benoot, Quinten Hermans en Maxim Van Gils rijden mee. Duur, ongeveer drie uur. Gemiddelde, 36 kilometer per uur. Benoot zette de video op Strava.
Op de beelden stopt de groep op een grindweg. Een hert steekt over. De groep rijdt verder.
Ik heb de map geopend. Eerstens, een training is geen wedstrijd: geen uitslag, geen tijdslimiet, geen rugnummer om te lezen. Tweedens, het reglement voorziet veel soorten oponthoud — de overweg, de neutralisatie, het koersvoertuig, de bezemwagen — en het voorziet niets voor een vrij rondlopend dier op een grindweg. Derdens, de volgorde is gerespecteerd: eerst het hert, dan de rit.
Men vraagt mij of dit een incident is. Neen. Dit is een oponthoud, en een oponthoud is conform zolang het een reden heeft. Die reden stak over. Ik noteer de duur, ik noteer het gemiddelde, ik noteer dat niemand de armen heeft gehoffen. Wat ik niet noteer, is dat ik de video twee keer heb bekeken, en de tweede keer zonder administratieve reden.
Blijft de kwestie van de kopman. Evenepoel wordt voorgesteld als de leider van de selectie; het reglement kent dat woord niet, het kent de kolom van de uitslag, en een verkenning heeft geen uitslag. Ik klasseer de rit dus buiten elke kolom, met de gepaste vermelding: conform.
Drie uur samen voor een tijdrit, dat is een rit waar niemand iets berekent. Vooraan weet ik het niet: daar was er geen vooraan, daar was een hert en zes kerels die wachten. La course begint zondag.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
