Tiesj Benoot en Quinten Hermans vertrokken vanuit de uitvalsbasis van de Belgen in Canada voor een rondje richting de Verenigde Staten. Aan de grens werden ze tegengehouden. Enkele uren papieren, volgens wat Alec Segaert vertelde in de podcast „Vals plat”, daarna terug naar Canada zonder nog een meter te rijden.
Ik heb de rit op Strava geopend. De titel: „Mexico was al in zicht”. En de trace botst letterlijk op de grens. Een lijn die vooruitgaat en dan abrupt stopt. Ik ken die tekening. Dat is mijn zondagse rit als het rode licht in Oudenaarde op rood staat en de groep zonder mij vertrekt.
Ik heb geen segment op die grenspost. Veel volk zal er niet voorbijkomen, denk ik: volgens Alec Segaert reden er in twee à drie uur maar heel weinig auto’s door. Maar ik heb mijn eigen segment van stilstand. Het rode licht in Oudenaarde, twee minuten, met de rugzak. De rij aan het café op de Kwaremont, elf minuten, tas koffie inbegrepen. De tractor in Huldenberg, die ik met „u” heb aangesproken, vier minuten. Totaal: zeventien minuten stilstand op één rit.
Zij: enkele uren. Ik zeg niet dat ik het beter doe. Ik zeg dat ze in de kolom stilstand het clubrecord hebben, en dat ze niet eens van de club zijn.
En dan is er de titel. Mijn ritten heten „Zondagse rit” of „Wind tegen in beide richtingen”. Nooit heb ik een land aangekondigd. Benoot kondigde Mexico aan vanuit Canada, en de trace botst op de grens. Dat is ambitie van een wielertoerist.
Trek het formulier af, trek de controle op de kartels af, die de douaniers moesten doen en die niets opleverde: er blijft een lijn over die stopt aan een grens, met een heel lange pauze erachter. We kunnen praten over de gemiddelde snelheid.
Aan de toog hebben we tot de middag gediscussieerd over welke titel je geeft als de rit stopt aan een grens.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
