Vaststelling. Remco Evenepoel won de wegwedstrijd van het EK voor Giulio Ciccone, na bijna 200 kilometer. Volgens Sporza scheidde 0,0028 seconde hen. De fotofinish wees Evenepoel aan. Ik schrijf het cijfer twee keer over. Het verandert niet.
De dag nadien schreef Ciccone een lang bericht op Instagram. Ik heb het gelezen op het gemeentehuis, tussen twee identiteitskaarten door, met dezelfde ernst. Ten eerste noemt hij Evenepoel de sterkste renner in koers. „Remco was gisteren de sterkste renner in koers. Hij reed als een kampioen”, schrijft hij, volgens WielerFlits. Ik noteer. Het is een openbare daad van respect, en ze is gedateerd.
Ten tweede zegt hij de beschikbare beelden honderden keren te hebben bekeken. Hij preciseert dat de commissarissen en het technisch personeel van de Italiaanse federatie hem die ochtend de werking van de fotofinish en de interpretatiecriteria hebben uitgelegd. Hij vraagt geen nieuwe uitleg. Ik noteer dat hij de uitleg heeft aangehoord voor hij zijn vraag stelde. Dat is de correcte volgorde van de handelingen.
Ten derde, het verzoek. „Ik vraag om de finishfoto die precies overeenkomt met de daadwerkelijke finishlijn. Ik wil onomstotelijk kunnen zien hoe onze wielen het exacte punt passeren waarop de finish volgens het reglement is gelegen”, schrijft hij, opnieuw volgens WielerFlits. Ik herlees. Hij vraagt geen andere winnaar. Hij vraagt een stuk. Een stuk wordt aan het dossier toegevoegd of het wordt niet toegevoegd.
Ten vierde bepaalt hij zelf de sluitingstermijn: als die beelden de uitslag bevestigen, valt er niets meer toe te voegen. Ik heb nog nooit een renner zijn eigen sluitingsclausule zien opstellen. Ik klasseer ze in de map, bij de sokken.
Ik beoordeel de foto niet. Ik beoordeel de collega’s niet die haar hebben gelezen. Ik beoordeel de conformiteit van het verzoek.
Conform.
Het punt dat hij op Strava alleen boven een foto plaatste, volgens Sporza, noteer ik niet. Een punt is geen artikel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
