Een jongen van twintig heeft dinsdag de Tre Valli Varesine gewonnen, in Italië. Jarno Widar, Lotto-Intermarché, zijn eerste zege bij de profs, in zijn eerste seizoen. Hij klopte in de sprint Tom Pidcock en Matteo Jorgenson, na 196,1 kilometer tussen Busto Arsizio en Varese. Ik heb het ’s avonds bekeken, met een tas koffie op de keukentafel, op zoek naar wat ik altijd zoek.
Wat de televisie toonde, was de finale. Op zestien kilometer valt wereldkampioen Brandon McNulty aan in de voorlaatste helling, en ze zijn met zeven om te antwoorden. Widar zit erbij. Op twaalf kilometer probeert Ramses Debruyne iedereen te verrassen in de laatste klim, en Pidcock, Jorgenson en Widar halen hem terug. Daarna zijn ze met drie.
Wat we minder bekeken hebben, is de laatste kilometer. Volgens Velo 101 keken de drie elkaar aan. Dat moment ken ik een beetje. Niet vooraan, hè, daar ben ik nooit geweest. Maar een kilometer waarin drie renners elkaar aankijken, is een klein bureau. Iedereen rekent. Wie lanceert, wie wacht, hoeveel achterstand de achtervolgers hebben. Ze zeggen gruppetto, maar het is een bureau, en daar vooraan hadden ze een filiaal met drie geopend. Het trio hield stand. En Widar lanceerde van achteraan, volgens Velo 101, met drie lengtes voorsprong aan de meet, volgens HLN.
Jorgenson zei achteraf aan HLN: „Proficiat aan Jarno, dat was a very nice sprint.” Hij zei het half in het Nederlands. Dat is vriendelijk. Wie net verloren heeft en feliciteert in de taal van de ander, die toont men ook geen dertig keer.
Vooraan weet ik het niet. Ik noteer alleen dat er op de erelijst in 2025 Pogacar stond, en dat er nu een jongen van twintig bijkomt die dit seizoen 23e werd in zijn eerste Vuelta.
Hij laat drie renners achter zich binnen de reglementaire tijd. Conform.
Ik heb mijn tas koffie leeggedronken. Ergens, terwijl dat gebeurde, was er vast en zeker een kerel die met lege bidons in zijn trui naar de bus terugkeerde. Dat heb ik niet gezien. La course, dat is ook wat je niet ziet.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RTBF Sport.
