Eddy Merckx heeft bij RTBF verteld wat er zich in 1974 in Montreal afspeelde, het jaar van zijn derde wereldtitel. De Fransman Bernard Thévenet reed honderd kilometer solo op kop, voor hij op zeven kilometer van de aankomst werd teruggepakt. Merckx klopte nadien Raymond Poulidor in de sprint.
Vandaag geeft Merckx zijn voorspelling voor het WK van zondag in dezelfde stad. Hij schat de kansen van België op goud op ongeveer vijftig procent, en ziet in de afwezigheid van Tadej Pogačar goed nieuws voor de Belgische kleuren: als de Sloveen erbij was geweest, zegt hij, had België gestreden voor het zilver. Zijn twee troeven zijn Remco Evenepoel, net wereldkampioen tijdrijden geworden vorige zondag na een wereldtitel op de weg in 2022 en een tweede plaats het jaar ervoor, en Wout van Aert, tweede op het WK op de weg in Imola in 2020 en recent winnaar van twee ritten en het puntenklassement in de Vuelta. Merckx noemt ook drie namen als gevaar voor België: Mathieu van der Poel, Paul Seixas en Isaac del Toro, recent winnaar van de GP van Montreal.
Daaruit trekt hij een les voor zondag: als een Belg in een ontsnapping zit, mag hij niet meewerken, om alle kansen te laten aan Evenepoel en Van Aert. « Als de ontsnapping veel voorsprong krijgt, wordt het moeilijk om ze terug te pakken », voegde hij eraan toe.
Honderd kilometer alleen, en teruggepakt op zeven kilometer van de streep. Dat is het gruppetto dat al van bij het begin gelijk heeft: vooraan slijt het. Een Belg in de ontsnapping zondag, als hij niet meewerkt, doet precies wat we achteraan altijd al doen: op de klok kijken, niet duwen, en de anderen laten afzien. Vijftig procent kans, zegt Merckx. Ik kan de kansen vooraan niet berekenen, ik heb ze nooit gezien. Maar ik herken een sprong die geen honderd kilometer standhoudt, en ik weet dat een bureau dat wacht, uiteindelijk altijd de ontsnapping opeet. Vooraan weet ik het niet. Achteraan kan ik het u zeggen: gewoonlijk eindigt het met een terugkeer, en met een koffie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Cyclingnews.
