Bij het stayeren rijdt een renner in het spoor van een pacer, op een motor of speciale fiets, aan een snelheid die de benen alleen niet aankunnen. De discipline verdween na 1994 van het WK, het jaar van de laatste wereldtitel van Carsten Poldesch. Het EK nam de fakkel over, werd geschrapt in 2024, en keerde in 2025 terug met een vrouwenwedstrijd die gewonnen werd door Romy Kasper. In 2027 staan er in Saint-Quentin-en-Yvelines opnieuw twee regenboogtruien op het spel: een titel bij de mannen en, voor het eerst, een wereldtitel bij de vrouwen.
In de luwte van iemand rijden, dat was heel mijn carrière. Vooraan stond er een kopman of een motor, ik weet het niet, ik heb nooit vooraan gekeken. Het stayeren is tenminste eerlijk: daar zegt men duidelijk wie trekt, en wie in het wiel blijft.
Rik vindt drieëndertig jaar zonder die titel lang, voor een vak waar men toch al alles in tijdslimieten telt. Hij herinnert zich stayers die vroeger voorbijkwamen, in de criteriums waar men hem bidons liet halen; de precieze mechaniek heeft hij nooit begrepen, alleen dat de ene trok en de andere volgde, en dat sprak hem meer aan dan om het even welke massasprint. Voor hem is het stayeren het gruppetto binnenstebuiten: in plaats van een tijdslimiet te berekenen, berekent men er een beschutting.
Hij merkt ook op dat de discipline haar eigen kalender had, ernaast, terwijl de grote wereld elders keek. Een EK dat het ene jaar verdwijnt en het andere terugkeert, een vrouwenwedstrijd die er eindelijk komt: daarin ziet Rik een manier om te zeggen dat zelfs disciplines hun jaren binnen de tijd hebben, en hun jaren waarin ze aan de voet van de helling worden gelost.
We gaan eindelijk weten wie vooraan zit, in die discipline. Ik blijf achteraan, uit gewoonte.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DirectVelo.
