De televisie toont de aankomstlijn, het podium, de opgeheven armen. Ik luister liever naar de twee die de hele tijd praten op die lijn, Randy Ferguson en Jacques Galarneau, de speakers van het WK in Montréal. Zij becommentariëren de koers en de podiums elke dag, met hun eigen accent en hun eigen uitdrukkingen.
« Dans la barrure », dat is de goot, waar je rijdt als je de winnaar niet meer ziet. « Jambon scrap », dat zijn de benen op het einde van de koers, wanneer je al buiten tijd bent en toch nog zit te rekenen. « Se fraiser », dat is uzelf kapotrijden in de waan dat je nog kan volgen. « J’en ai plein mon cass », wanneer de bezemwagen niet ver meer achter u zit. « Péter au frette », dat is klappen in de kou, en « crisser une mine », uzelf schrik aanjagen in een afdaling alleen. In het gruppetto hebben we dezelfde woorden, maar we bewaren ze voor het café, niet voor de microfoon.
Vooraan weet ik niet wat ze zeggen door de microfoon tijdens la course, ik zit te ver. Achteraan kennen we die woorden allemaal. ’s Avonds, aan de toog, praten we liever over een jambon scrap dan over een trui. De speaker heeft de microfoon, wij hebben de bezemwagen en de bidons die leeg terugkomen. De woorden van de goot verslijten niet, ze worden gewoon lager verteld.
Al hun uitdrukkingen zijn niet bruikbaar op een aankomstlijn van het WK, zeggen ze zelf. Dat is de grens tussen de microfoon en het bureau: vooraan kies je uw woorden voor het publiek; achteraan, in het gruppetto, bewaar je ze voor de wagen en voor het café, eens het podium is afgebroken.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RTBF Sport.





